hafið skilur ekki að
hafið bindur saman
hafið tengir saman
því það er sami sær sem berst að ströndum okkar
sömu bárur bera öll okkar skip
og sama djúpa fljótið, fljótið í hafinu,
leikur við strendur
hin mikla hitalögn hafsins,
golfstraumurinn

og án golfstraumsins
leituðu farfuglar aldrei norður
til að boða vorkomu með dillandi söng í fjöruborði
og miðnætursólin héngi á bláþræði
eins og náköld mynt í gagnslausum gjaldmiðli
í hvelfingum kuldans

án golfstraumsins
grúfði myrkur yfir húsum
og heimili okkar væru yfirgefin
og gengin spor okkar sorfin af þögn

án golfstraumsins
frysu kartöflur fastar í moldu og tré misstu
laufskrúð sitt, hlátur hljóðnaði og gleðin
tilkynnti aðsetursskipti, fiskar syntu villislóð
og nyrsti bær Noregs héti Namsós og nóttin
væri ekki lengur stjörnubjört og ekkert sæist
nema fjarlægð milli stjarna; myrkur hjartans

því án golfstraumsins
þekti jökull allar slóðir okkar
og legði landið í auðn

gleymið því ekki, haf endurspeglar himinn
og í hafi streymir hið eilífa norðurljós, golfstraumurinn