Til himins: Einmitt hér. Einmitt núna

Það er himinninn einmitt núna,

Það er jörðin einmitt hér.

Ég ligg í snjónum.

Bein lína tengir saman uppi og niðri, tengir

Himin og haf.

Sagan sem eitt sinn var fylgist með mér í snjónum.

Sagan starir á mig stórum stjörnuaugu, ég stari á móti og augun

binda saman það sem var og er.

Snjór fellur af himnum, frá því sem eitt sinn var, niður, niður;

Ég íhuga hvernig okkur tókst hið ómögulega:

Að gera snjókomuna að himni,

að ná hvelfingunni allri hingað niður.

Þessa yfir Vesturáli,

Þessa yfir Íslandi, Mexíkó og öllum nefndu stöðunum sem sitja fastir

einhvers staðar á milli háls og úfs.

Að hnoða himinhvelfinguna saman eins og snjókúlu og halda henni fast

milli handanna.

Þá myndi ég vita hvar ég hefði himin og þátíð.

Alls staðar tyllum við okkur á tær og reynum að nálgast himininn.

Sagan dansar tangó við himininn,

og við viljum dansa með;

stíga reinlender við það sem eitt sinn var.

Mæta því sem bíður með merengue.

Við erum lítil sem hagl, hraglandi; við viljum dansa, vita.

En við viljum beina línu frá því sem er,

til þess sem eitt sinn var.

Strengdur þráður á milli nútíðar og þátíðar, sem einhvers staðar

gufar upp í tungumálinu.

Og við teygjum okkur mót himinskautum, svo við getum einnig séð það sem bíður.

Lóðrétt.

Lárétt.

En merkingin kemur á óvart, dansandi eins og snjóflygsa.

Ég teygi mig mót himni með snjó í hendi:

Áður,

og núna,

og bráðum,

bráðnar hann í höndum okkar.

Hátíðarljóð flutt af höfundinum Ragnfrid Trohaug

á eldflaugaskotpallinum á Andøya Rakettskytefelt við setningu menningarhátíðarinnar

Kulturløft Golfstrømmen: Hundreårsmarkeringen i Vesterålen